กี่ครั้งที่ฉันปาดน้ำตาก่อนที่จะฝืนยิ้ม

ทั้งทั้งที่เจ้าของเรื่องราวที่นำมาซึ่งหยดน้ำตาไม่ได้รับรู้ และสนใจ

 

ฉันอด และทน เพื่อประคับประคอง

ความรักของคนอื่นเป็นอย่างไร

ฉันไม่รู้ . . .

 

แต่ความรักของฉัน

มันคงอยู่ไม่ได้รอด ถ้าฉันไม่ทน และฝืนบางความรู้สึกไว้

 

จะกี่ครั้งที่เขาคิดว่าดี

และกี่ทีที่ฉันต้องนอนหลับไปกับน้ำตา

 

โดยที่เขาไม่รู้สึกรู้สา ไม่รู้เรื่องอะไรกับมัน

 

ฉันต้องทนไปถึงเมื่อไหร่

ฉันมีสิทธิที่จะอ้าปากบอกความรู้สึกบ้างไหม

 

คงดี

ถ้าเมื่อเอื้อนเอ่ยอธิบาย จะไม่ได้ยินคำว่า

 

"ทนไม่ได้ ก็ไม่ต้องทน"

"ทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจสักเรื่อง"

 

อาจเหมือนที่คุณบอก

 

ระหว่างเรา

จบกันดีไหม . . .

 

ถ้าระหว่างการมี กับ ไม่มี

ความรู้สึกอ้างว้างไม่ต่างกัน

 

 

คนในใจ                   แอบอยู่ใน                 คนตรงหน้า

เพียงจับจ้อง             ด้วยสองตา               มิอาจเห็น

รสสัมผัส                   ที่รัดเร้า                     ทุกเช้าเย็น

ยิ่งฆ่าเข่น                  ความรู้สึก                 ลึกสุดใจ

 

 

ทุกปากพร่ำ              ย้ำหนัก..                   ว่ารักล้น

มิรู้รัก                        ตัวตน                       ของคนไหน

ทุกอ้อมกอด             ควรละมุน                 ด้วยอุ่นไอ

กลับเปล่าว่าง           ...ร้างไร้                     ไม่สร่างซา

 

 

ในทีท่า                     ดื่มด่ำ                       เหมือนล้ำลึก

แต่หัวใจ                  ไม่รู้สึก                      มิรู้สา

ทุกรอยยิ้ม                หลบเร้น                    ความเย็นชา

ปกปิดไว้                   ใต้สีหน้า                   ว่าผูกพัน

 

 

ยิ่งกอดแน่น              เท่าไหร่                     ยิ่งใจหนาว

ถูกความจริง             วิ่งราว                       กลิ่นความฝัน

หล่นคำถาม              แผ่วเบา                    ใต้เงาจันทร์
 “ทำไมเรา    . .   .   รักกัน  .  .  .  แต่ฉันเหงา

 (สุทธิพงษ์  สมบัติจินดา : คำนำหนังสือ ; เรารักกันแต่ฉันหงา)

 

 

 

วันนี้ฉัน . . . แบบนี้

จะกี่ครั้งที่การเก็บซ่อนน้ำนัยตาไม่สัมฤทธิ์ผล

มันช่างน่าเหนื่อยหนา

หากเขารักรู้ คนเจ็บคงไม่แค่ฉัน

 

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการเก็บงำไว้

 

 

วันนี้คุณพูด*

มีปัญหาอะไรอย่าปิดบังกันสิคะ

เรามีกัน 2 คนนะ

 

. . .

ฉันยิ้ม

. . .

2 คนอย่างนั้นหรอ

ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกแบบนั้น

ฉันไม่รู้สึกเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กับสิ่งที่ฉันสามารถทำได้

 

และทำได้ดีที่สุดเวลาที่มีปัญหา

 

คือ

 

ยิ้ม 

 

- - - - - - -

 

 ยิ้ม  

 

เหมือนคนที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร

 

 อาจเป็นเพราะสำหรับใครบางคน

 

ฉันไม่ควร และไม่สามารถรู้สึกอะไรได้

 

เพราะ

 

มัน หนักหนา น่าเบื่อ และน่าเหนื่อย

 

สำหรับเขา

 

ก็เท่านั้น"

 

 

-

-

-

 

น้ำตาที่ทำให้คนอื่นลำบากใจ - - ฉันเป็นอย่างนั้นเสมอ

 

หรือ

 

???

 

 

 

 

 

 

หากในนาทีที่อ่อนล้า

 หาก . .

ฉันหวังพึ่งความอ่อนไหวในเงาตาของใครสักคน

ที่เอิ้อผ่านรอยอาทรบนความสัมพันธ์ฉาบฉวย

ฉันคงสำลักทะเลน้ำตา และปล่อยใจให้ค่อยๆจมลง

เหมือนคนขาดอากาศหายใจ ที่หมดแรงกระเสือกกระสน

ผ่านสติสัมปะชัญญะห้วงสุดท้าย

 

ยังดี ที่ประสบการณ์ที่เคยทารุณ

สั่งสม และสอนให้ฉันจดจำ พึ่งพาตัวเอง

ให้ผ่านช่วงเวลาในม่านน้ำตาไปให้รอด

มากกว่าการพึ่งพาจมูกของคนอื่นเพื่อผ่อนลมหายใจ

 

ฉันอาจเหงา และเศร้าในบางนาที

ยิ่งเวลาที่ยิ่งช้ำ และเศร้า

ฉันยิ่งโหยหา อะไรก็ตามที่จะย้ำให้แผลยิ่งลึก

ยิ่งย้ำตัวเองให้เห็นว่าการที่ถูกกระทำอย่างไร้ค่า

เป็นอย่างไร รู้สึกแบบไหน

 

ใครจะรู้

มันสามารถทำให้เราเข้มแข็ง และรู้ตัวขึ้น

มากมายเพียงใด

 

อย่างน้อยก็รู้ถึงสภาพของตัวเอง

สถานะของตัวเอง

ซึ่งมันก็ดีแล้ว

. . . 

 

 

 

 

แม้ เธอ จะ บอก รัก ฉัน

แต่

ใจฉันหาย

 

 

 

ในความคิดของฉัน

 

ทะเลในอุดมคติ

คือ ทะเลที่ไม่มีวันเป็นไปได้

 

และ

 

ความรักที่ฉันรู้สึกในนาที

 คือ ความรักที่ดูเหมือนว่า  . .. ไม่มีอยู่จริง

 

ความรักของฉันบางนาที มันเหงา และเงียบ

 

มากเกินกว่าความพยายามของฉันจะสามารถก้าวผ่านมันไป

 

ในบางที . . . ฉันเหงา

ในบางนาที . . . ฉันเศร้า

ในบางนาที . . . ฉันอยากไหลรินน้ำตา

 

เฉกเช่น . . . นาทีนี้

 

 

 

 

 

ฉันยังคงสบายดี แม้ดูไม่สบายดีก็ตาม

 

 

 

 

 

คุณ รู้ จัก ฉัน ถึง ตัว ตน ของ ฉัน รึ ปล่าว ? ?

 

วันนี้เป็นวันสำคัญนะ

และเมื่อวานก็เป็นอีกวันที่ทความรู้สึกหลากหลาย ปนกันไป

 

วันนี้ 

เป็นวันเกิดของน้องสาวตัวเล็กๆ เด็กที่เพิ่งจะรู้จักกับโลกใบใหญ่ ใบนี้ มาเพียงแค่ 8 ปี

น้องสาวคนสุดท้องของฉัน คนที่จะรัก และคิดถึงดังลมหายใจ

ส่วนประกอบสำคัญที่ทำให้การรดลมหายใจหวานละมุน

 

happy BirthdaY to katai*

love every time*

 

 

เมื่อวาน

วันที่ฉันไปรับ และอยู่ด้วยกัน เนินนานมากแล้ว ที่นอกจากความรู้สึกลมๆ

ก็ไม่ได้มีสิ่งอื่นใดบันทึกลงในนี้ เมื่อวานเดินไปทำธุระให้ที่บ้านเธอ บนทางสายเก่า

"ทางที่เราเคยเดินด้วยกันในหน้าร้อนเมื่อหลายปีก่อน"

 

ก่อนที่จะไปเดินต่อกันที่ตลาดนัดสุดสัปดาห์

 "เหมือนเดทแรก เมื่อก่อนนั้น"

 

จตุจักร สถานที่ที่ฉันไม่ชอบที่จะไปบ่อยนัก เพราะคนที่นั่นเยอะมาก และร้อนสุดๆ

หากจะติดใจไปกันจริงๆ  คงเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงมากกว่า

 

เมื่อวานหลังจากที่ตะลอนกันอย่างเหน็ดเหนื่อย เราก็บรรลุจุดมุ่งหมายที่มา

เราเจอเจ้าตัวน้อยที่ถูกใจ และ อุ้มกลับไปเพื่อเป็นสมาชิกใหม่ที่บ้าน

ลูกสุนัขพันธุ์ ปอมเปอเรเนียน ตัวน้อย สีดำ ขนปุย

ขี้อ้อน ตาหวาน  เรียกร้องความสนใจสุดๆ

จากแรกที่คิดว่าจะเรียบร้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น

คงทำให้บ้านที่ไปอยู่วุ่นวายกันได้สักพักใหญ่ทีเดียว

ที่บ้านนู้นตั้งชื่อให้แล้ว ว่า "กุญแจ"

 

 

คิดแล้วฉันก็ยิ้ม

ทุกครั้งที่เบาะแว้ง และสาดอารมณ์ร้ายๆใส่กัน

ฉันไม่เคยรับรู้เหตุผล ที่ฉันยังทน และอยากจะเคียงข้าง

 

วันนี้ฉันรู้แล้ว

"รอยยิ้มของเขา" คือสิ่งที่ฉันอยากจะปกป้อง และเก็บรักษาเอาไว้

รอยยิ้มที่แสนมีค่า ของคนคนนั้น

เวลาที่เขายิ้มมาให้ฉัน จากทุกความสุขที่เขามี ยิ้มด้วยใจ ไม่ใช่แสร้งยิ้ม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้อยวลีที่ถูกเอื้อนเอ่ยจากปลายปากกา แสง"

คำที่ตรงใจที่สุดวันนี้

ความรู้สึกเมื่อบ่าย - -

 

 

-2-

ฉันถูกละเลย และทำร้ายจิตใจ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

ทั้งที่ฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไร

 แต่ฉัน "คิด"

เรามันแค่ "คนอีกคน"

คนที่ "จริงใจไม่จริงจัง"

 

 

 

 

-3-

น่าตลกใช่ไหม

วันนี้น่ะ

 

มีคนบางคน . . . รอ

คำตอบสำหรับถาม

ที่เกี่ยวกับความก้าวหน้าบนถนนหนทาง

สายที่เรียกว่าความสัมพันธ์

 

กับ . . . อีกคน

ที่บอกให้เรา

"เลิกกัน"

 

 

-4-

เธออยู่ที่ไหน ใครคนนั้น

ใครที่จะมีอ้อมกอดอุ่นที่ไร้รอยใคร่ 

มารับฉันที ฉันไม่มีแรง

 

 

 

-5-

คำบอกลา ของคนที่ฉันเรียกว่า บ้าน"

ทำให้ฉันตระหนักถึงอะไรสักอย่าง

ในเวลาที่ความสัมพันธ์เปราะบาง

 

ฉันยิ้ม  ทั้งน้ำตา

 

 

-6-

ไม่ว่าใคร ก็อยากเป็นที่หนึ่ง

ฉันก็ต้องการ ที่จะเป็น

 

คนเดียว ของ คุณ

 

 

-7-

 

จากหนังสือ : ตกลงเราเป็นอะไรกัน

นักเขียนคนโปรด : ไพลิน จ.